همین جا چادر می‌زنم | بهاره رضایی

پشت ِ ابرم

این روزها.

محو و کم رنگ.

با سایه‌های باد

با تنم؛

زخمی ِشمال ِ نگات.

پشت ِ ابرم این روزها

و همه چیزی به گریه منتهی می‌شود؛

بوی خزر

خزر ِ خوب ِ خودم.

صدای باران ؛

دخلم را در می‌آوَرَد.

صداهای عجیبی می‌شنوم این روزها :

گوش می‌کنم ؛

صدای نفس‌های تو

وقتی گم می‌شود

در تعلیق ِ بازدم ِ من.

اصلاً در همین جا

چادر می‌زنم.

هر لحظه

چیزی کشف می‌کنم

و از این شهود ِ مُدام، بیزارم.

می‌خواهم چهارزانو

روبه‌روی نسخه‌ای از کابُل ِ صدات

سکوت کنم

و همه چیزی

به وحشتم بیندازد، این روزها.

مطالب مرتبط

• شعر و صدای آتوسا قدیمی
• همایش ادمون ژابس | کتاب‌خانه‌ی ملّی فرانسه | ۱۱ می ۲۰۱۲
• فرشته‌های کاغذی | شماره‌ی سوم | اردی‌بهشت ۱۳۹۱
• دو شعر از امیرحسین افراسیابی
• سَـنَماع | امیررضا پدرام‌یار
• شعر ایوب عبدل
• لیبیدو در آنتی کنفورمیسم | پدرام مجیدی
• گلوله در گلو | شعر و صدای رضا شنطیا
• شعر | پدرام مجیدی
• گفت‌وگوی صدای آمریکا با علی عبدالرضایی