علی عبدالرضایی و ابول فروشان در فستیوال «پلاتفرما» لندن

آذر ۱۵, ۱۳۹۰ بدون دیدگاه

 شعری که دوان دوان است، به صفحه بسنده نمی‌کند و جسم زبان را هم مثل صفحه می‌کند. لاکو لابارت، این فیلسوفی که با شعر فکر می‌کرد، می‌گفت که ادبیات – یعنی شعر – شفاهی‌ست. یعنی صداست. یعنی بیان است. یعنی اجراست. یعنی همین‌جاست. صفحه‌ی شعر را به صحنه‌ی شعر بردن همان و صفحه و صحنه را یکی کردن همان. شعری که دوان دوان است، زبان را چنان به راه می‌اندازد که از من بیرون می‌زند. و این یعنی اجرای شعری که هم-قواره‌ی شعر است. مثل تجربه‌هایی که خودمان می‌دانیم. کردیم و می‌کنیم: وقتی صدایی از ما، بیرون از ما، خودِ ما را از ما بیرون می‌کند.

مطالب مرتبط

تازه‌ها
بدون دیدگاه برای “علی عبدالرضایی و ابول فروشان در فستیوال «پلاتفرما» لندن”

ارسال پاسخ

مجله‌ی شعر در فیس‌بوک

تازه‌ها

علی عبدالرضایی و ابول فروشان در فستیوال «پلاتفرما» لندن

شعری که دوان دوان است، به صفحه بسنده نمی‌کند و جسم زبان را هم مثل صفحه می‌کند. لاکو لابارت، این فیلسوفی که با شعر فکر می‌کرد، می‌گفت که ادبیات – یعنی شعر – شفاهی‌ست. یعنی صداست. یعنی بیان است. یعنی اجراست. یعنی همین‌جاست. صفحه‌ی شعر را به صحنه‌ی شعر بردن همان و صفحه و صحنه را یکی کردن همان. شعری که دوان دوان است، زبان را چنان به راه می‌اندازد که از من بیرون می‌زند. و این یعنی اجرای شعری که هم-قواره‌ی شعر است. مثل تجربه‌هایی که خودمان می‌دانیم. کردیم و می‌کنیم: وقتی صدایی از ما، بیرون از ما، خودِ ما را از ما بیرون می‌کند.