به مناسبت انتشار «کومولوس» که به تازه‌گی توسط نشر شعر پاریس منتشر شده، صدای آمریکا با علی عبدالرضایی گفت‌وگو کرد.

Au massacre de mes mots
On arracha la tête de la dernière ligne
Et le sang comme l’encre prit la feuille à la gorge
C’est la mort qui se couche sur la page

امروز را دوست دارم چون فرداست. دیروزی را دوست دارم که امروزمان ساخت. امروز دستِ کم ده ساله است. ده ساله باید می‌شد تا بیاید، باز شود، افق شود. افقی که یک روزه نیامد. تصادفن نیامد. حالا آمد، البته باید می‌آمد. اما چطور، از کجا آمد؟

نشر شعر پاریس تازه‌ترین کتاب شعر علی عبدالرضایی را منتشر کرد.

فاطمه رحیمی بالایی دانش‌جوی دکتری در رشته‌ی ادبیات نمایشی ست. شاعر است، یعنی قدر کلمه را می‌داند. از شاعر حرف زدن بیهوده است. پس خودمان را کنار می‌کشیم و جانبِ شعر را می‌گیریم. بیست و یک شعری که در پی می‌آید، معرّف اوست.

آیا پساهفتاد از جنایت خویش آگاه است؟

گفت‌وگوی محمدحسین ابراهیمی با علی عبدالرضایی

علی عبدالرضایی و ابول فروشان شاعرند. با زبا‌ن‌های خود و دیگری درگیرند. در تبعید، با شعر، با ادبیات زنده‌گی می‌کنند. در دبستان لندن خودشان را گاهی به این زبان و گاهی به هر زبان می‌نویسند. از تبعید آن طرف‌تر رفته‌اند. خودشان شعرشان را، شعرشان خودِ شعرشان را نماینده‌گی می‌کند. سالیان دراز است که لندن را صحنه‌ی جست و خیزِ شعر کرده‌اند. از پسِ تبعید برآمده‌اند تا پسا-تبعید را زنده کنند. شعر و آتش زیر خاکستر نمی‌ماند. رادیو مهاجر بریتانیا با این دو شاعر به گوش نشسته و صداهای این زبان و آن زبان‌شان را، صدای از تبعید گذشته‌شان را به گوش ما می‌رساند.

  از شروع کار، مجله‌ی شعر به فکر راه‌های دیگرِ شعر بود: از هر راهِ رفته فراری بود. رادیوی شعر محصول چیز دیگری خواستن است. این رادیو به زبان‌های فارسی، انگلیسی، اسپانیولی، آلمانی، فرانسه و عربی به صورت ۲۴ ساعته برنامه دارد. رادیوی شعر طرحی‌ست که هر روز خود و برنامه‌اش را کامل می‌کند. رادیوی [...]

رقاصه دورش را آخر شد
شاید بازهم کجا رفته باشیم؟
همین جا هم می‌توانیم خاکمان کنیم
دست بالا