و بیمار که زمان را در بخش ِ دیگری بستری کرده بود
نگاهِ واگیرداری داشت
که از مراقبت‌های ویژه می‌ترسید
پرستار می‌پرسید
همراهِ این متن کجاست؟
من داشتم جای سطر‌ها را عوض می‌کردم
و یکی داشت پرستار را خبر می‌کرد
که می‌دانست
شرایطِ شاعر همیشه بحرانی‌ست

ادمون ژابس، در سال ۱۹۱۲ متولد شد. تبعید شد. به زبان فرانسه نوشت. مشغله‌اش خودِ کتاب بود. امسال، یک‌صدمین سال تولّد اوست. به همین مناسبت، کتاب‌خانه‌ی ملّی‌ی فرانسه و اورل کرسون (نوه‌ی ژابس) همایشی را در ۱۱ می ۲۰۱۲ برگزار می‌کنند.

فرشته‌های کاغذی مجله‌ای الکترونیکی‌ست. دو ماه‌نامه‌ است. سردبیری‌ی این نشریه برعهده‌ی ساموئل کابلی‌ست. به تازه‌گی سومین شماره‌ی این مجله منتشر شده است.

بعد از ظهر روزی از یک شنبه
یکی از ما نقش قربانی را تمام کند
وگرنه این نقاشی ِ ناتمام به حراجمان خواهد رفت

کلید اسپیس چقدر غمگین است… کلید اسپیس چقدر تنهاست و چقدر نامرد که من و تو را از حرفِ ربط جدا کند.

شبیه شوخیِ زیبایی
در آغوشِ تو
از آلتِ خویش بریدم
و در مرزِ غرق شدن در زنی که درونم سوخت
مردانه مردانگیی را
بوسیدم و
به تو بخشیدم.

«آنتی کنفورمیسم» دعوتنامه‌ای دوباره است برای قیام. قیام علیه واژه، قیام علیه گذشته و نابودی. نابودی ترسی که برای خیلی‌ها دیگر جزئی از زندگی عادی است. قیام ما علیه عادت است.

گلوله در گلو
شعر و صدای رضا شنطیا
موسیقی: حسین علیزاده
تدوین و تنظیم موسیقی: افشین صائب نژاد
طراح و گرافیست: محمد مثنوی

لنگه کفش تنها بود
تخت، لنگه کفش تنها بود
تن نداشت
ها بود
کفش، کشف زخم پاها بود
زخم، بر زبان تن وا بود

به مناسبت انتشار «کومولوس» که به تازه‌گی توسط نشر شعر پاریس منتشر شده، صدای آمریکا با علی عبدالرضایی گفت‌وگو کرد.