درآمد: پسنوشت را به پیشانی میآورم. عنوان این مقاله را از وُلتر وام گرفتهام. ننگ است که ادبیاتِ فارسی این چنین در چنبرهی جهل و حُمق، گیر کرده باشد. این چنین ضعف و ضعیف، این چنین درمانده وامانده باشد تا هرکسی که نیست خدمت را خیانت کرده باشد. چیزی را که شروع میکنم، فردریش نیچه [...]
نخست از بحثی جدال انگیز که در این سال ها مطرح شده است آغاز کنیم؛ گسستی بین مخاطبان و شعر امروز ما اتفاق افتاده است که این گسست منجر به ایجاد بحرانی با عنوان «بحران مخاطب» شده است. آیا مواجه شدن شعر امروز با «بحران مخاطب» مبداء تاریخی دارد؟ باید از اینجا شروع کنیم؛ پرسش [...]
سر نوشت خطر شعر متنیست که با تارهای شعر، پود میشود، طرح میدهد. خطر شعر زبان و شیوهی «علمِ ادبیات» و «ادبیاتِ علمی» را مخدوش میکند: شیوهای از پیش تعیین شده یا تعریفی از ماضی بازآمده نیست که اینجا نوشتن کند. خطر شعر بی صبرانه به تاویل متوسل نمیشود، بلکه در شعر صبورانه انتظار میکشد، [...]
خوانشی بر ” در متن عکس ” های پرهام شهرجردی آرش قربانی
دو مطلب پیش از این مطلب نوشتهام که پیشِِ این مطلب مینشینند: «ادبیات معاصر ایران به وقت فرانسه» و « بالماسکهای برای ادبیات معاصر ایران». دو مطلب که به فاصلهی چند روز از همدیگر نوشته شد و در بهار امسال منتشر شدند. حالا بعد از شش ماه: کیست که از ادبیاتِ پیشروی ما میترسد؟ جوابِ [...]
دوستِ من، شهریار کاتبان، پروندهی مانا نیستانی به دادگاه انقلاب ارجاع شد. قلب قضیه همینجاست. مابقی، حرفِ اضافیست. مابقی، سوءاستفادهست، مابقی کلاهبرداریست، و در یک مورد خاص، آنجا که رضا براهنی دست به قلم میشود، کار به پوپولیسم کشیده میشود. چرا؟ اوٌل تکلیفمان را با زبان فارسی / پارسی (هرکدام را که پسندیدند، برعکساش را [...]
تازهترین کتابهای نشر شعر پاریس
و بیمار که زمان را در بخش ِ دیگری بستری کرده بود
نگاهِ واگیرداری داشت
که از مراقبتهای ویژه میترسید
پرستار میپرسید
همراهِ این متن کجاست؟
من داشتم جای سطرها را عوض میکردم
و یکی داشت پرستار را خبر میکرد
که میدانست
شرایطِ شاعر همیشه بحرانیست