نخستین سرمقاله‌ی مجله‌ی شعر – زمستان ۱۳۸۲

شعر بطریی‌ئی ست که به آب می‌افتد، به امیدی رها می‌شود – اغلب امیدی شکستنی -، بطری شاید روزی، جایی، در ساحلی از آب گرفته شود، در ساحل ِ قلبی، شاید. بدین معنا، شعرها در راهند : به سمت چیزی می روند. به سمت چه؟ سوی مکانی باز، که اشغال‌اش کنند، سوی توی بی کلام، سمت حقیقتی تا به آن چنگ زنند.